Asielopvang houdt Zaanstad bezig. In buurten waar locaties komen of worden overwogen, leven vragen. Over veiligheid. Over druk op voorzieningen. Over de vraag of onze gemeente dit allemaal wel aankan. Die zorgen zijn niet overdreven of onmenselijk. Ze zijn begrijpelijk. En ze verdienen een eerlijk antwoord.
Democratisch Zaanstad zegt helder: mensen die vluchten voor oorlog verdienen bescherming. Dat staat voor ons niet ter discussie. Maar solidariteit betekent niet dat je je ogen sluit voor de gevolgen. Opvang moet passen bij wat Zaanstad kan dragen. Anders help je niemand.
Onze gemeente staat al onder druk. De woningmarkt zit op slot. Scholen zijn vol. Zorg en handhaving draaien op volle toeren. Dan kun je niet doen alsof capaciteit oneindig is. Toch is dat soms wel hoe het voelt.
De opvang aan de Gerrit Bolkade is daar een voorbeeld van. Met ongeveer duizend plekken is dit één van de grootste locaties van het land. Dat is enorm voor een middelgrote gemeente als Zaanstad. Zo’n schaal heeft impact. Op hulpdiensten. Op ambtenaren. Op wijken. En ook op de mensen die er verblijven, want grootschalige opvang met weinig privacy is geen ideale leefomgeving.
Daarom vinden wij dat het contract na 2028 niet verlengd moet worden. Niet omdat we tegen opvang zijn, maar omdat we tegen deze omvang zijn. Opvang moet menswaardig zijn én in balans. Kleinschaliger. Beter verdeeld. Passend bij onze stad.
Wat daarnaast schuurt, is hoe besluiten soms tot stand komen. Inwoners voelen zich te vaak pas geïnformeerd als plannen al vergevorderd zijn. Een informatieavond is geen echte inspraak als alles al vastligt. Opvang zonder draagvlak werkt niet. Het zet wijken onder spanning en ondermijnt vertrouwen in de overheid.
Democratisch Zaanstad trekt een duidelijke grens. Verantwoordelijkheid nemen doen we, maar niet onbeperkt. Opvang moet eerlijk verdeeld, goed geregeld en veilig zijn. Menselijkheid en realisme kunnen prima samengaan. Maar dan moet je wel durven zeggen waar de grens ligt.
Ook dat is gewoon gezond verstand.